Działalność Naukowa
 
j0354516.gifKatedra prowadzi szeroką działalność naukową w zakresie budownictwa betonowego.




Działalność naukowa prowadzona przez Katedrę w ostatnich latach obejmuje następujące zagadnienia:

  • Nośność graniczna i morfologia rys krótkich wsporników żelbetowych

  • Wsporniki belek żelbetowych

  • Słupy żelbetowe uzwojone i CFST

  • Uzwojone słupy wykonane z betonów o wysokiej wytrzymałości

  • Nośność graniczna teowych belek żelbetowych osłabionych otworami

  • Minimalnego i maksymalnego stopnia zbrojenia poprzecznego belek żelbetowych

  • Skuteczność wzmocnień żelbetowych elementów konstrukcyjnych

  • Sprężanie betonowych elementów

  • Zakotwienia metalowe w betonie

 

Początki działalności

W pierwszym okresie istnienia Katedry i Zakładu Żelbetnictwa (do roku 1950) działalność badawcza była związana z laboratorium betonowym, w którym badano podstawowe parametry wytrzymałościowe betonu, na bazie których rodziły się również tematy prac doktorskich. Obszar badań z upływem lat poszerzył się o zagadnienia z zakresu fizyki budowli i chemii. W latach pięćdziesiątych prowadzono, zapoczątkowane przez prof. B. Bukowskiego, badania mające na celu ulepszenia betonów oraz zastąpienie cementu przez inne spoiwa.
    
    W dalszej działalności naukowo–badawczej Katedry można było wyodrębnić dwa zasadnicze kierunki: konstrukcyjny i technologiczny.
 

 

Badania prowadzone przez zespół konstrukcyjny

W latach pięćdziesiątych zajmowano się analizami stanu granicznego zniszczenia prętowych elementów zginanych, zagadnieniami sztywności i ugięć elementów żelbetowych oraz morfologią rys w konstrukcjach betonowych. Wynikiem tej działalności były między innymi prace doktorskie (Tadeusz Szulczyński, Andrzej Ryżyński, Czesław Kaszuba) oraz praca habilitacyjna Jerzego Łempickiego.

    W tych latach Tadeusz Godycki-Ćwirko prowadził badania eksperymentalne żelbetowych tarcz, których wyniki były następnie publikowane w Polsce oraz w czasopismach zagranicznych (Niemcy, Rosja, Izrael). W tym samym czasie Stanisław Nagrodzki zajmował się właściwościami cementów zleżałych oraz żelbetowymi słupami ściskanymi technicznie osiowo.

    W latach siedemdziesiątych pod kierunkiem prof. Tadeusza Szulczyńskiego prowadzono szerokie badania żelbetowych belek zespolonych, w wyniku których zostały opracowane wytyczne projektowania tego typu konstrukcji. Rezultatem badań były także zakończone trzy prace doktorskie: Michała Żaboklickiego (1978), Zbigniewa Dąbrowskiego (1982) i Krzysztofa Drąga (1990).

    Badaniami nowych rozwiązań konstrukcji budowlanych typu „płyta-słup" oraz zagadnieniami dotyczącymi problematyki ścinania w elementach żelbetowych, zajmował się na Politechnice Łódzkiej w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych prof. Tadeusz Godycki-Ćwirko. Po powrocie do Gdańska kontynuował w nowym zespole prace badawcze, które dotyczyły między innymi krótkich wsporników żelbetowych, słupów i wybranych zagadnień ścinania.

    Pracownicy Katedry prowadzili te prace w ramach badań własnych oraz grantów, finansowanych przez Komitet Badań Naukowych. Spośród tych ostatnich można wymienić następujące tematy:

  • Morfologia rys, stan naprężenia i nośność graniczna ścinania żelbetowych podciągów z wbetonowanymi końcówkami stropów żebrowych (1993-1995),

  • Wzmacnianie krótkich wsporników żelbetowych (1992-1994),

  • Zakotwienia śrubowe w betonie (1995-1996),

  • Wzmocnienia słupów żelbetowych koszulkami z betonu zbrojonego (1992-1993),

  • Analiza mimośrodowo ściskanych słupów żelbetowych (1995-1996),

  • Stan wytężenia, zarysowania i nośności słupów uzwojonych mimośrodowo ściskanych (1996-1999)

  • Badania eksperymentalne żelbetowych wsporników belek i słupów zespolonych (2003-2006)
     

·        W ostatnich latach zespół konstrukcyjny prowadził też badania i prace naukowe dotyczące między innymi:

  • nośności granicznej i morfologii rys krótkich wsporników żelbetowych,

  • nośności granicznej teowych belek żelbetowych osłabionych otworami,

  • słupów żelbetowych uzwojonych i CFST,

  • uzwojonych słupów wykonanych z betonów o wysokiej wytrzymałości,

  • wsporników belek żelbetowych,

  • minimalnego i maksymalnego stopnia zbrojenia poprzecznego belek żelbetowych,

  • skuteczności wzmocnień żelbetowych elementów konstrukcyjnych,

 
dodał: pawel.piotrkowski@wilis.pg.gda.pl